پایگاه جهانی بلوچستان - Balochestan International Base (BIB): کونت : (kount)

کونت : (kount)
================================================================================
Admin Balochestan.com on 29 June, 2008 11:06:00
 
انتشار یافته توسط : http://sawl.blogfa.com/post-17.aspx از
موارد استفاده ی آن می توان به کار رفتن آن در
"گدام" یا سیاه چادر و یا در جلوی رختخوابها یا
همان "پورّان" و یا استفاده آن به صورت
زیرانداز نام برد.           کُونت معمولا از پشم
گوسفند و گاها از پشم شتر و موی بز بافته می شد
و نقش گلهای زیبای آن با مهارت تمام به دست
زنان هنرمند بلوچ بر جای جای آن رقم می خورد.
گل ها و نقشهای کونت بیشتر با اشکال هندسی به
صورت شش ضلعی یا پنج ضلعی و سه ضلعی و ستاره ای
بافته می شد و در اکثر انواع آن، از رنگ های
قرمز، مشکی، سبز، سفید، بنفش و صورتی بیشتر
استفاده می شده است. طریقه ی بافت: روش بافت
کونت به این صورت است که چهار میخ با فاصله ای
به میل بافنده به صورت دو به دو به شکل مستطیل
رو به روی هم قرار می گرفتند. وسط این چهار میخ
جای نخ های تار "شت" کونت بود. این نخ ها به دو
عدد چوب در پشت   میخ ها وصل می شدند. یک نفر
گلوله ای نخ را دست گرفته از این چوب عبور داده
و از زیر چوب رو به رویی می گذراند و این کار تا
زمانی که عرض مستطیل کاملا با تار پوشانده می
شد، ادامه می یافت. سپس با یک قطعه چوب دیگر به
اندازه ی عرض مستطیل به نام "دم"، نخ های تار یا
"شت" را یکی در میان زیر و رو کرده و با وسیله ای
پنجه مانند به نام "دپ"، کار بافت شروع می شد و
در پایان از دو طرف کونت را بریده و کار به
اتمام می رسید .. انواع کونت: گاهی کونت را در
اندازه های بزرگ به اندازه مساحت یک گدام تکه
تکه می بافتند و به صورت فرش از آن استفاده     
می کردند. بعضی مواقع برای ساخت گدام آن را
ساده و در اندازه ی بزرگ و با موی بز و به صورت
کلفت و خشن       می بافتند. برای روانداز
رختخواب، آن را با عرض کم با رنگ سیاه بافته و
روی آن پارچه های رنگی، آینه، صدف (کوچک)، دگمه
و مهره می دوختند و به آن سکه می گفتند. این هنر
امروزه از هنرهای تقریباً فراموش شده به شمار 
 می رود و از بازماندگان تغییر شکل یافته ی آن
می توان به سکه دوزی هایی اشاره کرد که امروزه
بیشتر در ایرانشهر، خاش و سراوان رواج دارد.