شاعره زينب شه بخش

زينب شه بخش در سال ۱۳۶۲ در زاهدان ديده به جهان گشود،اوبراي فراگرفتن سوادتلاش فراواني بعمل آورد،تا مرحله سيکل را در مدرسه دولتی گذراند وبراي ادامه تحصيل وارد حوزه های علوم دينی گرديد وي  پس از مدتي درحوزه به تدريس و کمک به همنوعان خودمشغول گرديد. پس از آنکه پدرش را از دست داد مشکلات زياد ديگری را نيز تحمل نمود وي در سال 1383 دارفاني را وداع كرد.

وي با سن کم خود چند کتاب نوشته است که يک کتاب شعرازوي  تا کنون به چاپ رسيده است به نام رستگاری زيباست.

پس از فوت اين بانوي آشنا به ادبيات اکنون همه و بخصوص متفکران و انديشمندان افسوس ميخورند که چرا از تفكر ودانش او بهره نگرفتند .

نمونه اي از اشعار وي :

در صفحه ۲۶  کتاب رستگاری چنين نوشته است:

بس کنيد مردم! از صدای زيان شما مردم

چه بسيار غصه خوردم و امشب جان سپردم

که باور ميکند من با رويی شاد و دلی سرشار

در شب بارانی در سکوتی که دوستش دارم افسردم .

در صفحه ۸۱ مينويسد:

الوداع ای آدمی ای يک دمی الوداع

چون روم زين جا به هر جا الوداع

گر سلامی می شنيدم از با وفايان

هرگز به دنيای زيبا نمی گفتم الوداع

الوداع باشد مبارک هنگام رفتنم است

چون روم زينجا به هرجا الوداع

روحم قصد پرواز دارد بی پروا

او شود از قيد اين جسم رها

کاش شوی ای جان من از تن جدا

تا چشم جسم گريان بماند من شوم از او سوا

روح من در بند جسم تا کی اسير؟

جسم من اينک اجل آمد بمير

در صفحه ۱۲۲ آمده است:

خدايا در اين دشت پرغبار غم ، دلم غمگين است

بر اين دل کوچک آنقدر خنجر باريده که از درد سنگين است

که باور ميکند دستهای کوچکم از خون سرخ خواهش رنگين شد

و در صفحه ۱۴۹ شايد در مورد مشکالت خانوادگی خود مينويسد:

ای کاش دلبرم در برم بود

ای کاش! معشوقم عاشق ترم بود

سايبانش بر سرم بود

نگاهش ياور درد دلم بود

تمام لحظات، مشکل گشای

مشکلات اين دلم بود.

روحش شاد و يادش گرامی  

پايگاه جهاني بلوچستان